Pokret za Promjene

Upravo dok sam sredinom 2003 istraživao arhivu periodike u Gradskoj biblioteci u Podgorici, naprasno su i bez objašnjenja nestali ratni primjerci “Pobjede”– oni u kojima Milo mrzi šah, Sveto ismijava Vili Branta, Sito poziva na linč liberala, Filip denuncira Slavka Perovića, a Novak reklamira ideju Republike Dubrovnik. Ja sam tada alarmirao javnost, a “Vijesti” su taj moj alarm objavile.Usljed te brze reakcije arhiva je ekspresno vraćena, ali su neke stranice Milovih intervjua, kao i one sa kompromitujućim fotografijama, zatim one najbizarnije Svetove i Sitove kolumne – sve su bile iscijepane i odstranjene.

Koča Pavlović, autor filma „Rat za mir“

Upravo tada se slična stvar dešavala i sa arhivom Skupštine CG. Sve su to bile “arhivske pripreme” za akciju retuširanja prošlosti koja će se nastaviti odnošenjem arhive TVCG, i proizvodnjom dokumentaraca o dubrovačkom ratovanju u kojima nema političara i generala. Ta će prljava kampanja kulminirati egzaltacijom laži - velikim finalom dodjele nagrada IHL-a Đukanoviću i Maroviću.   

Uklanjanje i uništavanje arhive o zločinima je zločinački čin – konstatovao je Orhan Pamuk prilikom primanja Nobelove nagrade za književnost. Uništavanje dokumenata o zločinu jeste nastavak zločina, njegov drugi čin, i to ne samo u etičkoj ravni već i u krivično-pravnoj, što je precizno definisano u zakonodavstvima svih demokratskih država.   

A kada ratnici za mir siđu sa političke scene, i Crna Gora će osuditi i primjereno kazniti one koji su uništavali dokumenta i tako pokušavali da nam izbrišu sjećanje. Lako će se tada ustanoviti šta se desilo sa arhivom TVCG, jer je to dobro poznata svima u državnoj Televiziji. Svi znaju da je jedan znatan dio ratne arhive tokom 2001/2002 prenijet u „Balkan produkciju“, prethodnicu današnje MAPA produkcije, i da je dat na korišćenje autorima reklamnog filma „Crna Gora na evropskom putu“.  Sve to dobro znaju tadašnji čelnici TVCG i Sekretarijata za informacije, a ako je Radojki Rutović to nepoznato – neka pripita svog brata. Upravo on je nakon završetka Trivićevog i Kneževićevog filma, skupa sa sekretarom za informacije B.Jaredićem, tu arhivu preuzeo i odnio u nepoznatom pravcu.   

Jučerašnje jadanje g-đe Rutović, da se ne može suočiti sa prošlošću jer nema dokumenata, kao i krokodilske suze koje je prolila nad nestalom ratnom arhivom državne televizije, najobičnije su laganje i prenemaganje. Baš kao što je laganje i prenemaganje ona priča koju po kuloarima ponavlja bivši antirani novinar B.Vojičić, a koju su zajedno „sklopili“ kako bi sebi pribavili alibi za neemitovanje moga filma „Rat za mir“ na kanalu državne TV.