Da je crnogorska vlast „svačiji drug a ničiji prijatelj“, potvrđuje u kontinuitetu njihovo tumaranje poput atoma u prostoru. Ovih dana aktuelna je ukrajinska kriza kao i odnos prema njoj. Činjenica da u međunarodnim okvirima značaj crnogorskom režima ne predstavlja čak ni promil, jasan je reper da od crnogorske diplomatije kao i vlasti obični građani imaju daleko više štete nego koristi.
Da nije kalendara mnogi u Crnoj Gori umjesto prvog maja pomislili bi da je u pitanju prvoaprilska šala. Međunarodni dan rada i promocije radničkih prava, prošao je kod starijih sa sjetom na neka davno prošla vremena, a kod mlađih kao produženi vikend i mogućnost da se odmori od napornog čekanja na lokalnim berzama nerada pardon rada.
Iz nepravde ne izniče pravda. U društvu u kojem je pravo vladavine, konstanta u odnosu na vladavinu prava, teško je a ne osvrnuti se na polemiku, u kojoj je sa jedne strane predstavnik družine, koja već dvadeset i kusur godina „kusura“ ono što su generacije i generacije stvarale i baštinile i sa druge strane komentar briselskog emisara koji je konstatovao da „ jedan od problema ove zemlje je koncetracija moći, jer nije bilo redovne promjene Vladi u poslednjih dvadeset godina.Kažu da istina izaziva mržnju... Očito mlađani izdanak politike koja je „pozivala na rat za mir“, deportacije i druge njima svojstvene amplitude, poistovjećuje državu sa „onom“ Luja XIV.
Ovih dana sila sahranjuje pravo. Aktuelna je neviđena hajka, čiji je jedini cilj da obesmisli Zakon o finansiranju političkih partija. Obzirom da je Zakon usvojen od strane opozicije i SDP-a, povrijeđena DPS-ovska sujeta na sve moguće načine pokušava da parališe implementaciju Zakona, koji suštinski onemogućava vladajućoj oligarhiji da kupovinom i ucjenom dolazi do većine.